شعری از استاد شهریار
به خدا کافر اگر بود به رحم امده بود زان همه ناله که من پیش تو کافر کردم
تو شدی همسر اغیار و من از یار و دیار گشتم اواره وترک سرو همسر کردم
زیر سر بالش دیباست تو را کی دانی که من از خارو خس بادیه بستر کردم
در و دیوار به حال دل من زار گریست هر کجا ناله ناکامی خود سر کردم
وز غمت داغ پدر دیدم و چون در یتیم اشکریزان هوس دامن مادر کردم
اشک از اویزه ی گوش تو حکایت میکرد پند از این گوش پذیرفتم از ان رد کردم
پس از این گوش فلک نشنود افغان کسی که من این گوش ز فریاد وفغان کر کردم
ای بسا شب به امیدی که زنی حلقه به در دیده را حلقه صفت دوخته بر در کردم
شهریارا به جفا کرد چو خاکم پا مال انکه من خاک رهش را به سر افسر کردم
+ نوشته شده در شنبه پانزدهم تیر ۱۳۸۷ ساعت 0:35 توسط کرشمه
|